Spiegeltent Janse Bagge Bend 31 aug. '25

®JBB

JBB©

𝐈𝐊𝐄𝐀

Als de hel bestaat, heeft het Zweedse gehaktballetjes en een verplichte looproute.

Er is geen plek op aarde waar de menselijke waardigheid sneller sterft dan in de blauw-gele hangar van IKEA. Het is een psychologisch experiment vermomd als meubelboulevard. Je gaat naar binnen voor een simpel setje theelichtjes en komt drie uur later naar buiten met een existentiële crisis, een scheiding en een kartonnen doos met een kast die KULLEN heet. Wat overigens Zweeds is voor zoek het maar uit.

Het begint al op de parkeerplaats. Een slagveld waar gezinsauto’s stationair draaien en keurige mensen elkaar met bloeddoorlopen ogen aankijken alsof er binnen gratis woningen worden uitgedeeld.

Eenmaal binnen zijn er pijlen op de vloer, want IKEA wil kennelijk zelfs bepalen in welke richting jij je vrije zaterdag naar de klote loopt. En iedereen volgt ze ook nog.

Gatsiedamme.

Complete gezinnen slenteren als zombies langs de KALLAX-kasten. Vader test met een zielloze blik voor de vierenveertigste keer een POÄNG-fauteuil, terwijl moeder met zo’n lullig potloodje een code opschrijft die ze in het magazijn gegarandeerd niet meer kan lezen.

Individualiteit bij IKEA. Wat bezielt je. Je koopt dezelfde kast als drie miljoen anderen, zet er een beige vaas op en denkt dat je een persoonlijkheid hebt. En vervolgens noem je het minimalistisch. Nee, je hebt gewoon allemaal dezelfde teringzooi.

Een soort woonprostitutie voor de smaakloze middenklasse.

Dan de keukensectie, waar huwelijken binnen een kwartier kunnen worden ontbonden vanwege een antracietkleurig frontje. ‘Nee Harrie, die past niet bij de plavuizen.’ Harrie knikt. Harrie denkt aan zijn secretaresse, haar decolleté en zijn padelracket. Harrie had nooit moeten trouwen.

Halverwege ruik je goedkoop vlees. Het restaurant. Een reusachtige refter waar mensen die net drieduizend euro aan een bankstel hebben uitgegeven twintig minuten in de rij staan voor drie dubbeltjes korting op vijftien lauwe vleesballen met chemische vossenbessengelei. Wat een armoede. De decadente middenklasse in haar krenterigste vorm.

En dan moet het magazijn nog.

Daar crasht de hele Scandinavische droom definitief tegen de zwaartekracht. Met een karretje dat geschikt is voor twee kamerplanten mag je zelf een doos van tachtig kilo uit stelling 14 trekken, zonder je schenen te verbrijzelen of een complete Zweedse boekenkast over zo’n krijsend kind te trekken.

En dan betaal je ook nog voor een kast die je zelf moet zoeken, sjouwen en bouwen.

Tot slot de kassa. De theelichtjes vergeten, maar wel tweehonderd euro afgerekend aan plastic planten, VINTERFINT-servetten, chemische geurkaarsen die je neusharen verschroeien en een nutteloze knoflookpers.

Na afloop nog een ijsje en een hotdog van een euro. Alsof de vernedering nog niet compleet was.

Thuis blijkt KULLEN scheef. Harrie wil scheiden. En jij spreekt inmiddels vloeiend Zweeds.

Küttenzooi.
Tröttenkut.
Spånplåtklootzak.
Kallaxlijer.

©Miriam Amjjar

Cabaretje Stapelbed

'Spelen met je leven'

® YOUP

CBDC...In de '90ties